Harold van der Kraan

Over een Vlaanderen dat het mijne niet is

11 juli 2011 | Categoriën: Actueel | 5 reacties

Neen, Harold, doe het niet. Steek geen tijd in een tekst waarvan het meeste toch al geweten is. Mensen gaan er misschien aanstoot aan nemen, mogelijk zelfs potentiële Kapelse kiezers. Je kan beter een pamper gaan vervangen of iets anders creatiefs doen.

Dat dacht ik bij mezelf toen het idee voor deze tekst opborrelde. En toch …. toch kon ik het alweer niet laten …. Hieronder een persoonlijke beschouwing over mijn verontwaardiging van de laatste 395 dagen politieke actualiteit. Een soap waar zelfs Thuis en Familie niet tegenop kunnen.

Eigenlijk was ik niet minder dan gechoqueerd toen ik de beelden van een triomfantelijke De Wever zag in Kortrijk. Die beelden ademden voor mij een onwezenlijke wereld uit waar ik me als Vlaming en Belg absoluut niet mee kan identificeren. Iemand die niet de minste moeite doet om een akkoord te willen sluiten, werd op luid applaus onthaald. Ik kan er met mijn beperkt verstand niet bij. Ondertussen blijft het schip verder zinken, maar niemand van de aanwezigen scheen erom te malen, wel integendeel. Ze hebben immers nog maar eens hun grote gelijk bewezen. Buldergelach en triomfantelijke grimassen. Laat de boel ondertussen maar verrotten. Huiveringwekkend.

De leeuw, hij zal klauwen

Zelfs zijn meest rabiate tegenstanders zullen toegeven dat De Wever een briljant politicus is die het buikgevoel als geen ander weet te bespelen. Het begrip rad van tong lijkt wel voor de man uitgevonden. Een gewone jongen met gezond boerenverstand, droge humor en een onverzettelijk karakter die nooit of te nimmer op zijn principes zal toegeven aan tegenstanders en al zeker niet aan die snode Walen. Een Vlaamse leeuw die op tijd en stond zijn klauwen en tanden laat zien. Dat is het beeld waarmee de N-VA haar kopman in de markt heeft gezet. En met succes. Een almaar groeiend legertje van volgelingen en bewonderaars is zijn deel. Een 100% authentiek Vlaams product. Een volksheld die moeilijke zaken simpel kan uitleggen. Daarin schuilt meteen het grote gevaar. Zou zo’n politicus als De Wever eigenlijk in het buitenland kunnen scoren of enkel bij ons? Ik vraag het me af terwijl ik deze tekst schrijf.

De Vlaamsche identiteit?

Laat ons niet zeuren over de media en hun rol in het geleidelijk aan groot maken van De Wever. Dat is een straatje zonder eind, aangezien je niet zomaar alle berichtgeving over dezelfde kam kan scheren. Los van het aantal minuten zendtijd die aan bepaalde partijen worden toegekend, is het voor mij evenwel zonneklaar dat de media stilletjesaan het discours rond het uiteenvallen van België aan het overnemen zijn. Dat is het verhaaltje dat partijen als N-VA en Vlaams Belang ons zo graag doen geloven. En door het onophoudelijk, haast drammerig te blijven herhalen, worden die begrippen stilaan gemeengoed in medialandschap.

Een van de fabels die N-VA en co voortdurend de wereld insturen om hun separatistische gedachtegoed te ondersteunen is het zogezegde ‘feit’ dat Vlamingen en Walen geen uitstaans meer met elkaar hebben. Dat ze in wezen gewoon twee totaal andere naties vertegenwoordigen met een volledig andere cultuur. Dat kan gedeeltelijk wel kloppen, want we spreken inderdaad niet dezelfde taal. Maar dat er in Wallonië wel degelijk een groeiende interesse is voor onze cultuurgemeenschap wordt daarbij handig verzwegen. Dat de Walen eveneens interesse hebben in onze Vlaamse rockroepen die dikwijls op Waalse festivals staan is voor hen wellicht ook maar een fait divers (excusez le mot, monsieur Bourgeois). Dat wij Vlamingen evengoed naar de films van de gebroeders D’Ardenne zien en die beschouwen als onderdeel van de ‘Belgische cinema’, zal dan wellicht ook een accident de parcours zijn. Om maar enkele voorbeelden te noemen.

Ok, ik geef toe dat ik zelf niet echt veel naar de RTBF kijk, hoewel er op die zender soms wel interessante debatprogramma’s komen die me eigenlijk meer kunnen boeien dan pakweg een Zevende Dag. Maar vanuit Kapellen kijk ik evenmin naar regionale TV uit West-Vlaanderen of zelfs uit Mechelen of de Kempen, want RTV kan ik van hieruit zelfs niet ontvangen. Om maar even aan te tonen hoe relatief die Vlaamse identiteit in feite wel is. Kan iemand mij eigenlijk zeggen wat dat begrip precies betekent? Tot op de dag van vandaag is niemand, ook mijnheer De Wever, daar nog niet in geslaagd.

Persoonlijk moet ik opbiechten dat ik de meeste Vlaamse gemeenten niet echt goed ken, uitgenomen enkele grote steden (Gent, Brugge, Leuven) die ik als toerist al heb bezocht. Eerlijk gezegd ken ik als Vlaming sommige Waalse dorpjes (in de Ardennen dus) veel beter. Omdat ik er al veel op vakantie ben geweest en er in mijn jeugdjaren veel dagen heb doorgebracht. Als volwassene ga ik er dan ook met veel plezier naar terug. Ik denk vele Vlamingen met mij. Misschien hebben wij Vlamingen wel meer met onze zuiderburen gemeen dan we denken.

De wet van de sterkste?

In de Tour de France (of Ronde van Frankrijk, voor monsieur Bourgeois) geldt niet altijd de wet van de sterkste. Dat heef de pijnlijke val van kempenzoon Jurgen Van den Broeck wel bewezen. Vlaming of niet, ik denk dat de meeste wielerliefhebbers minstens evenveel vaderlandslievende sympathie zullen koesteren voor Philippe Gilbert. Een perfect tweetalige Waal, dat zal ongetwijfeld zijn imago alleen nog maar versterken.
Zelfde verhaal bij het voetbal. Tegen de Turken was Vincent Kompany de fiere aanvoerder van de Rode Duivels. Is hij als Brusselaar een Waal? Lijkt me niet. Is hij een Vlaming? Ook niet. Misschien toch een echte Belg?
In de sport denken we blijkbaar nog wel als Belgen. Daar kunnen zelfs een miljoen Vlaamse leeuwenvlaggen langs de weg geen verschil in brengen.

Maar ja, N-VA hamert altijd maar op het feit dat we ons als Vlamingen laten ringeloren door de Walen. Die dekselse luiaards die ons stilletjes aan het leegzuigen zijn. Wij die zo hard werken en al onze spaarcentjes aan die luierikken moeten afgeven. Dat kan toch niet zeker! Tiens tiens, die parallel komt me bekend voor…

Op sociaal-economisch vlak profileert de N-VA zich als een conservatief, ultraliberaal en rechts garantienetwerk van het grootkapitaal. De nota-Di Rupo werd in dat opzicht genadeloos afgemaakt. Omdat, dixit N-VA, het ‘gemiddeld gezin’ volop zou worden getroffen door de belasting op vermogens boven 1,25 miljoen euro, door de extra belasting van de grootste bedrijfswagens, door de speculantentaks, enzovoort. Ook het optrekken van de belastingvrije som voor lage en middenlonen of het opwaarderen van de minimumpensioen kon niet op bijval rekenen van de Vlaams-nationalisten. In zijn analyse in De Standaard geef ik Groen!-voorzitter Van Besien dan ook overschot van gelijk: de N-VA heeft blijkbaar een andere interpretatie van het begrip ‘middenklasse’.
Maar door het volkse imago van De Wever slaagt de partij erin zich op te werpen als de behoeder van de hardwerkende Vlaming, een copyright van de liberalen die op hun meest blauwe flank worden voorbijgestoken.

De discussie rond de transfers en de aandeel van onze Waalse vrienden in de staatsschuld gaat er ook in als peperkoek. De Wever en co smijten met cijfers en allerhande vergelijkingen naar je hoofd dat het een lieve lust is. Met wagens vol geld naar Wallonië rijden doen ze niet meer, maar de clichés rond de tegenstellingen tussen noord en zuid scheren nog altijd hoge toppen. Net die tegenstellingen doen me huiveren. Want stel nu gewoon dat Vlaanderen morgen onafhankelijk zou zijn. Heft deze partij zich dan op? Is er dan nog een ‘hoger’ doel dat vertrekt van één of andere ideologie? Welke tegenstelling gaat er dan gevonden worden? Misschien gaan ze dan kijken naar de economische welvarendheid van regio’s in Vlaanderen: welke regio doet het beter dan de andere? Ok, het is een beetje kort door de bocht van mij, maar ik vraag me oprecht af op wat ze hun retoriek zouden baseren.

De historische verantwoordelijkheid?

Maanden geleden zei De Wever dat er ‘nu snel een akkoord moet komen’. Dat het niet lang meer mocht duren. Toen ik dat hoorde, werd ik pas echt argwanend. Eigenlijk was ik tot daarvoor goedgelovig geweest en geloofde ik in wat goede wil. Niet dus.
Vertellen dat je een akkoord wil, is natuurlijk een omgekeerde retorica en logica. Je kan maar zoveel mogelijk je best doen om te benadrukken dat je ervoor wil gaan. Als het dan niet lukt, is het per definitie de schuld van de anderen. De ene keer doet Van de Lanotte zijn best niet, daarna Beke niet, daarna Di Rupo niet. Of is het de schuld van de Koning. Straks hebben Filip en Mathilde het nog gedaan. En ondertussen maar blijven uitgaan van je eigen grote gelijk en niet de minste moeite doen om dat te overstijgen. Het is nooit genoeg.

Na de verkiezingen van 13 juni 2010 werd na de monsterscore van N-VA gezegd dat het De Wevers historische verdienste was om het Vlaamsnationalisme terug in de democratie te plaatsen. Een ‘propere’ versie van het Vlaams Belang zou je kunnen zeggen.
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het een vergiftigd geschenk is gebleken. N-VA is anders dan het VB geen racistische partij en kon daarom als volwaardige partner volop haar invloed uitoefenen in onderhandelingen. De gevolgen zijn meer dan een jaar later gekend. Het is te gemakkelijk om daarvoor de volle verantwoordelijkheid bij deze ene partij te leggen, maar door het debat voortdurend toe te spitsen op tegenstellingen hebben ze er alleszins in grote mate toe bijgedragen.

Is deze generatie dan beter?

De Wever en zijn vrienden verwijzen voortdurend naar fouten uit het verleden, die onder meer hebben geleid tot het oplopen van de staatsschuld. Als historicus zou hij beter dan wie dan ook moeten weten dat een vorige generatie politici zich anno 2012 niet meer kan verdedigen, want buiten de onsterfelijke Herman De Croo zit daar niemand meer van in het parlement. En als we het debat dan toch moeten voeren over deze mensen: vindt u dat de lichting genre Dehaene, Van Rompuy, De Clercq, Van Miert, Claes en Tobback nu echt zo’n rotslechte generatie politici was? Ik heb toch niet dat gevoel. Uiteraard zijn er ook in die tijd fouten gemaakt, dat hoor je mij niet zeggen, maar het is al te gemakkelijk om altijd spoken vanuit het verleden te gaan creëren om je eigen verantwoordelijkheid vandaag de dag maar niet te moeten nemen. De huidige generatie politici zal de geschiedenisboeken ingaan als de generatie die zich voortdurend blindstaart op de eindeloze stroom opniepeilingen. Die worden haast even belangrijk als de verkiezingsuitslag zelf. Met als gevolg dat het begrip lange termijndenken al lang in de prullenmand is beland.

En dan nu?

Deze partij heeft voor mij bewezen niet verder te willen met België. En dus geen enkele inspanning te willen steunen die ons land verder wil hervormen. Het einde van België is hun duidelijke einddoel. Dat is een legitieme keuze, die absoluut democratisch is om te verkondigen. Het is echter niet mijn keuze en ik weiger om geassocieerd te worden met dat soort van Vlaanderen.
Je eigen grote gelijk verlaten en grenzen doorbreken. Dat is, zoals Van de Lanotte eerder al schreef, de moeilijkste maar ook de meest essentiële democratische opdracht die politieke partijen moeten vervullen. Blijkbaar een verantwoordelijkheid die deze partij niet wenst te nemen. Erg droevig.