Het gaat niet goed met de Cubaanse leider Castro. Of je nu een fan van de man bent of niet, je kan moeilijk ontkennen dat hij een onmiskenbare stempel heeft gedrukt op zijn land. Een held wil ik hem niet noemen, want een staatsman die bloed aan zijn vingers heeft plakken en voor het leven verkozen is, kan ik onmogelijk in die categorie onderbrengen. Een grote historische verdienste heeft hij zonder meer. Dat Cuba een arm land is, weten we allemaal. Dat dit een gevolg is van jarenlange economische sancties, dat weten al minder mensen. Weinigen beseffen echter dat Cuba een uniek systeem op poten heeft gezet met een gezondheidszorg die toegankelijk is voor alle mensen, rijk of arm. Een hemelsbreed verschil met de almachtige en de door de Cubaanse regering zo gehate Verenigde Staten, waar diezelfde gezondheidszorg een louter private kwestie is. Ach, ja, Fidel zal ook dit kwaaltje wel overleven, maar het eeuwige leven is zelfs hem niet gegeven. Zijn broer is al niet veel jonger en dat maakt het debat over het einde van het Castro-tijdperk bijzonder interessant. Wie of wat komt er na de Castro-brothers? Wordt Cuba een open en kapitalistische staat? En vooral, gaat dat voor meer welvaart zorgen? Dat laatste betwijfel ik.

Harold